حدود دو هزار سال پیش از میلاد مسیح، حضرت ابراهیم با خاندانش از بابل وارد سرزمینی میان نیل تا فرات شد که در متون کهن به کنعان مشهور است. به هنگام ورود ابراهیم به کنعان قوم «فیلیسطی» ساکن کنعان بودند که بت‌پرست بودند و زبان و آیین مخصوص به خود را داشتند. نام فلسطین از همین قوم فیلیسطی اخذ شده است.مطابق متون دینی، خداوند به ابراهیم و قومش وعده داد در صورت پرستش خدای واحده به آن‌ها مرحمت کند و سرزمینی که به آن مهاجرت کرده‌اند را به آن‌ها هدیه دهد. ابراهیم و فرزندانش حدود ۴۰۰ سال در کنعان زندگی کردند

نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارمکه لحظه لحظه تو را من عزیزتر دارم به ذات پاک من و آفتاب سلطنتمکه من تو را نگذارم، به لطف بردارمرخ تو را ز شعاعات خویش نور دهمسر تو را به ده انگشت مغفرت خارمهزار ابر عنایت بر آسمان رضاستاگر ببارم از آن ابر بر سرت بارمببسته‌ست میان ، لطفِ من به تیمارتکه دیده‌ای برکاتِ وصال و تیمارمهزار شربت شافی به مهر می‌‌جوشداز آن شبی که بگفتی به من که «بیمارم»بیا به پیش که تا سرمه نوت بکشمکه چشم‌روشن باشی به فهم ِ اسرارمز خاص خاص خودم لطف کی دریغ آید؟که از کمال کرم دستگیر اغیار